แผนการอ่อย ครั้งที่ 18 [Nc]

 

18 : มาเสม็ด เสร็จ...

 

        [Pee : Say]

        “พี่พี มานอนสิ”

        “อ่า ครับ”

        ผมตอบน้องพรีมก่อนจะเดินขึ้นเตียงด้วยท่าทีหวั่นๆ เพราะไม่รู้จะบุกยังไงดี ดูแล้วคนตัวเล็กก็ไม่เล่นด้วยซักนิด จะนอนๆ อย่างเดียว ส่วนตอนนี้น้องชายผมมันเริ่มตื่นตั้งแต่เห็นน้องพรีมในชุดเสื้อเชิ้ตแล้ว บวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กินเข้าไปอีก ผมมองคนตัวเล็กที่นอนหลับตานิ่ง โดยปล่อยให้ปลายเสื้อเชิ้ตเลิกขึ้นมาจนสามารถเห็นบ็อกเซอร์ด้านใน แค่นั้นมันก็ทำให้จุดอ่อนไหวของผมมันปวดไปหมด

        จะปล่อยไว้ แล้วไปช่วยตัวเอง...

        หรือจะรุกดี

        น้องพรีมลืมตาขึ้นมามองผมนิดหน่อย ก่อนจะขยับปากเล็กๆ นั่นถาม “พี่พีเป็นอะไรอ่ะ ทำไมไม่นอน”

        “น้องพรีมครับ พี่...”

        “อยากลองแล้วล่ะสิ ” คนตัวเล็กยิ้มมุมปาก ก่อนจะมองผมด้วยแววตาขำๆ คงจะถูกใจมากที่ทำให้ผม ‘อยากลอง’ ได้ขนาดนี้ “พี่พีรักพรีมหรือเปล่า?”

        “...”

        “ตอบไม่ได้เหรอ”

        “ครับ”

ผมหลบตาน้องพรีมที่กำลังเม้มปากแน่น เพราะรู้ตัวดีครับ การที่จะมีอะไรกับคนที่ตัวเองยังหาคำตอบไม่ได้ว่ารักหรือเปล่า มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย โดยเฉพาะน้องพรีม เจ้าตัวไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่ผมเคยนอนด้วย มันเหมือนมีมากกว่านั้น เป็นอะไรที่สำคัญมากกว่าและถ้าผมจะทำร้ายคนตรงหน้าด้วยอารมณ์ของตัวเอง มันก็คงจะใช่เรื่องอยู่

“นอนนะครับ” ผมพูดเสียงเบา พลางลูบหัวคนตัวเล็ก

“พี่พีไม่รักพรีมซักนิดเลยเหรอ”

“...”

“หรือรักแต่ไม่พูด...นั่นสินะ พี่พีเป็นพวกชอบแสดงออกมากกว่าคำพูดนี่นา...”น้องพรีมพูดด้วยท่าทีติดตลก แต่ผมกับไม่รู้สึกว่ามันตลกซักนิด

“...”

        “...งั้นพรีมจะคิดไปเองได้มั้ย ว่าพี่ก็รักพรีมเหมือนกัน”

        ไม่ว่าเปล่า คนตัวเล็กใช้มือโน้มคอของผมลงไป จนริมฝีปากของเราแตะกัน ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะตักตวงคนตรงหน้าให้พอใจ ลิ้นของผมค่อยๆ ทำให้กลีบปากเล็กของน้องพรีมเปิดออก ก่อนที่ลิ้นของเราเกี่ยวพันกันไปมาจนรับรู้รสชาติของกันและกัน ซึ่งรสหวานๆ ของน้ำส้มยังคงติดอยู่ในปากของน้องพรีม ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะดูดลิ้นนั้นเพื่อชิมความหวานของมัน ก่อนที่คนตัวเล็กจะดันหน้าผมออกด้วยอาการหอบถี่ๆ

        “ขะ...ขมอื้อ...”

        ผมกดจูบลงไปอีกรอบ โดยไม่ปล่อยให้น้องพรีมเว้นวรรคมากนัก เจ้าตัวหลับตาปี๋ คงเป็นเพราะรสขมๆ ของเบียร์ที่ยังคงติดอยู่ในปากของผม แต่ก็ใช่ว่าผมจะยอมถอย ลิ้นของผมยังรุกรานอยู่ในปากของน้องพรีม ส่วนมือก็เอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ผมเคยติดให้คนตัวเล็กเองกับมือ กระดุมเม็ดแรกหลุดออกอย่างง่ายดาย ตามด้วยเม็ดถัดๆ ไป จนหมด เหมือนกับน้องพรีมจะรู้ตัวแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเอง จึงใช้มือของตัวเองมาจับมือของผมแน่น ผมเองก็ได้แต่บีบมือเล็กนั้นกลับ ราวกลับว่าให้เจ้าตัวเชื่อมั่นในตัวผม

        ทั้งๆ ที่มันไม่มีหลักประกันอะไรเลย...

        แต่น้องพรีมก็เลือกที่จะเชื่อ เพราะมือเล็กค่อยๆ ปล่อยมือผมออกและเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอเหมือนเดิม ก่อนที่เจ้าตัวจะตอบรับจูบของผมอย่างหนักหน่วง ซึ่งมันทำให้ผมแถบกูไม่กลับ มือผมไล้ฟ้อนเฟ้นไปทั่วเนื้อตัวขาว โดยเฉพาะตุ่มไตเม็ดเล็กทั้งสองข้าง คนตัวเล็กจะบิดไปมาทุกครั้งที่ผมบดขยี้มัน ผมถอนจูบออกก่อนจะมองใบหน้าน้องพรีมที่ตอนนี้แดงกล่ำ บวกกับแววตาช่ำๆ ยิ่งทำให้อารมณ์ของผมพลุ่งพล่าน

        ไม่ไหวแล้ว...

        “ขอนะครับ...” ผมพูดเสียงเบา ก่อนที่น้องพรีมจะหน้าแดงยิ่งกว่าเก่า และเบือนหน้าหนี

        “อื้อ...”

        แม้จะเป็นคำตอบสั้นๆ แต่ก็ทำให้ผมที่จะอดยิ้มไม่ได้ ก่อนที่ตัวเองจะกดจูบลงไปอีกรอบ คนใต้ร่างของผม เริ่มใช้มือของตัวเองรุกผมบ้างโดยการสอดมือเข้าไปในเสื้อของผมแล้วลูบจนทั่ว ก่อนที่มือนั่นจะเลื่อนลงต่ำเลื่อยๆ จนมันจับกุมน้องชายผมที่พองคับกางเกง น้ำพรีมทำตาโตก่อนจะชักมือกลับ

        ถอยตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะครับ 

        ผมผละใบหน้าออก ก่อนจะมองน้องพรีมที่ทำหน้าตื่น คงจะตกใจในแรงอารมณ์ของผมนั่นแหละ คนตัวเล็กค่อยๆ หันมามองหน้าผม แล้วพูดออกมาเสียงเบา “ของพี่พีน่ากลัว...”

        “เคยจับแล้วไม่ใช่เหรอครับ ”

        “อะไรเล่า !”

        ผมหลุดหัวเราะกับหน้าบึ้งๆ บวกกับท่าทีเขินๆ ของเจ้าตัว พลางนึกถึงครั้งก่อนที่น้องพรีมเคยช่วยผม แต่มันก็แค่ความสัมพันธ์ภายนอกเท่านั้น ไม่มีอะไรลึกซึ้งเท่าไหร่ และครั้งนี้ก็ก็หวังว่าผมจะได้ครอบครองคนตัวเล็กมากกว่านั้น มากให้เท่าที่ผมต้องการ

        น้องพรีม ดันตัวเองขึ้นทำให้ผมต้องถอยออก คนตัวเล็กมองหน้าผมที่นั่งอยู่ไม่ห่างด้วยท่าทีหวั่นๆ ก่อนจะเอื้อมนั่นมาที่เป้ากางเกงของผมอีกครั้งพลางบีบเบาๆ ผ่านเนื้อผ้า แม้จะเป็นการสัมผัสเบาๆ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ผมเผลอครางออกมา ดูแล้วน้องพรีมเองก็พอใจในการกระทำของตัวเอง ท่าทีเขินอายค่อยๆ หายไปแต่ไม่ทั้งหมด ได้ที้เจ้าตัวเลยเปลี่ยนเป็นล้วงมือเข้าไปในกางเกงนอนของผม ก่อนที่มือนั่นจะสัมผัสเข้ากับจุดอ่อนไหวโดยมือเล็กค่อยๆ กำมันไว้ทำให้ผมเผลอซี๊ดปากออกมา

        น่าอายชะมัด!

        “อึก...!”ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อน้องพรีมบีบไอ้นั่นของผมแรงๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะหลุดหัวเราะ แต่ผมนี่สิ เจ็บสุดๆ คนตัวเล็กหัวเราะคิกคัก มองผมที่ทำหน้าเจ็บปวดอยู่ “กะ...แกล้งพี่อีกแล้วนะครับ”

        ให้ตายสิ! แกล้งอะไรไม่แกล้ง มาบีบไอ้นี่เนี่ยนะ!

        “ฮ่าๆๆ นิดเดียวเอง~”

        “สงสัยคืนนี้ต้องจัดการกับเด็กดื้อหนักๆ”

        ผมพูดประโยคเดียวกับที่พูดกับน้องพรีมบนรถ ซึ่งทำเอาเจ้าตัวถึงกับหน้าตาตื่นแล้วหุบยิ้มทันที ก่อนที่เจ้าตัวจะชักมือออกจากกางเกงของผมอย่างไว และแน่นอนว่าผมไวกว่า ผมคว้าตัวน้องพรีมที่กำลังจะดันตัวเองถอยไปทางด้านหลังให้เข้ามาใกล้ แล้วจับกดลงกับที่นอนโดยมีผมขึ้นไปนั่งทับไว้แล้วกดแขนทั้งสองนั่นลงกับที่นอน เพื่อไม่ให้สามารถขยับหนีไปไหนได้ เสื้อเชิ้ตของคนตัวเล็กเปิดออกกว้างจนแทบจะหลุดออกจากตัว ผมใช้สายตาไล่มองร่างกายนั้นอย่างสื่อความหมาย ซึ่งน้องพรีมเองก็ได้แต่ดิ้นไปมา

        “อ๊ะ...!”

        ผมกดริมฝีปากลงไป โดยเปลี่ยนเป้าหมายจากปากเป็นยอดอกเม็ดเล็กสีชมพูนั่นแทน คนตัวเล็กถึงกับบิดเร้าๆ เมื่อผมดูดเม้มมันแรงๆ แต่ก็ไม่วายที่จะแอ่นอกขึ้นสู้ปากผม ยิ่งน้องพรีมดิ้น ผมก็ยิ่งนึกสนุก ไล่เม้มทั้งสองข้างสลับไปมาจนมันขึ้นสีเรื่อตัดกับผิว

        “หึ ”

        “ไอ้พี่พีบ้า~”

        ผมปล่อยแขนน้องพรีมให้เป็นอิสระ หลังจากที่คนตัวเล็กหยุดดิ้น และเปลี่ยนเป็นจับหัวผมแทน ผมไล่จูบตามเนื้อตัวขาว ส่วนมือก็เริ่มรุกรานเข้าไปในบ็อกเซอร์ตัวบางจนทำให้เจ้าตัวสะดุ้งโหยง ผมดันตัวเองขึ้นก่อนจะดึงกางเกงนั่นให้พ้นตัวคนตรงหน้า ซึ่งน้องพรีมเองก็หลับตาปี๋ขาก็หุบขาแน่นเพื่อปกปิดส่วนนั้นของตัวเอง แล้วก็ไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นมาปิดหน้า

        อ่า...จะดึงดูดกันถึงไหน

        “พรีมอายนะ...”

        “J” ผมยิ้มให้คนตัวเล็กที่ส่งสายตาผ่านมือเล็กนั่นมา ก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้นแล้วเดินไปที่กระเป๋าเสื้อผ้าที่วางไว้มุมห้อง ซึ่งน้องพรีมค่อยๆ ดันตัวเองขึ้นแล้วมองผมงงๆ ผมจึงไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กต้องรอนานนัก โดยการหยิบวาสลีนที่แอบพกติดกระเป๋ามา ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียง

        “อะ...อะไรอ่ะ...อ๊ะ!” ผมดันคนตัวเล็กลงนอนกับที่นอนอีกครั้ง โดยไม่คิดจะตอบคำถามผมแทรกตัวผ่านระหว่างขาทั้งสองข้างของน้องพรีม ซึ่งตอนแรกเจ้าตัวได้แต่หนีบไว้แต่ก็ยอมอ้าออก ปากของผมไล้จูบไปทั่วเรือนร่างเล็กที่นอนอยู่ มือก็ไม่ปล่อยให้ว่างจัดการเอาวาสลีนออกมาแล้วป้ายที่บริเวณช่องทางหลังโดยไม่ทันให้คนตัวเล็กได้ตั้งตัว น้อพรีมสะดุ้งเฮือกเมื่อนิ้วของผมถูไปมาก่อนจะค่อยๆ สอดเข้าไป “จะ...เจ็บ พี่พี...พรีมเจ็บ...”

        อ่า...รัดชะมัด

        “อย่าเกร็งนะครับ...” ผมพูดเสียงเบา ก่อนที่จะงับลงบนยอดอกเม็ดเล็กนั่นเพื่อให้น้องได้ผ่อนคาย ซึ่งดูคนตัวเล็กเองก็ไม่ได้ดื้ออย่างที่คิด เพราะความเกร็งเริ่มลดลง ผมจึงเริ่มเพิ่มนิ้วเข้าไปจากหนึ่งเป็นสอง และสองเป็นสามพลางควานไปทั่วช่องทางคับแคบนั่น

        “อื้อ...”

        เมื่อเห็นว่าช่องทางหลังของน้องพรีมเริ่มชินกับสิ่งแปลกปลอมแล้ว บวกกับคนตัวเล็กที่เริ่มผ่อนคาย ผมจึงถอนจูบออกจากตัวน้องพรีม แล้วรุกอยู่ทางด้านล่างอย่างเดียว นิ้วของผมขยับเข้าออกช้าๆ เป็นจังหวะเนิบๆ ซึ่งทำเอาน้องพรีมถึงกับหลับตาแน่นมือก็ปัดป่ายไปทั่ว โดยพยายามเก็บเสียงของตัวเองให้มากที่สุด แต่ก็ไม่วายที่มันจะหลุดออกมา ผมหวังว่าวาสลีนมันจะช่วยให้น้องพรีมบรรเทาความเจ็บลง ถึงผมจะไม่เคยมีอะไรกับผู้ชาย แต่ใช่ว่าจะไม่เคยเล่นกับช่องทางหลัง ซึ่งผู้หญิงบางคนก็ชอบ แต่ส่วนมากจะบอกว่าเจ็บมากกว่า

        “อย่าเกร็งนะครับ...”

        ผมพูดกับน้องพรีมหลังจากที่ถอดนิ้วทั้งหมดออกมา ซึ่งดูคนตัวเล็กจะรู้สึกโล่งขึ้นมาทันที ผมดึงกางเกงตัวเองลงอย่างไม่รอช้า ก่อนที่เจ้าน้องชายของผมมันจะดีดพรึงออกมาด้วยแรงอารมณ์ อย่างว่า ตอนนี้อารมณ์ของผมมันฉุดไม่อยู่แล้ว เวลาที่ช่องทางนั้นตอดนิ้วของผม น้องชายของผมก็ยิ่งปวดเข้าไปใหญ่ บวกกับท่าทีหอบๆ กับหน้าแดงๆ ดวงตาช่ำๆ ของน้องพรีม มันยากเกินกว่าที่จะห้ามตัวเองจริงๆ

        ผมดันขาทั้งสองข้างของร่างที่นอนอยู่ไปด้านหน้า โดยให้สะโพกยกลอยสูงขึ้น น้องพรีมเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร แต่เริ่มทำหน้าตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าของตัวเองไว้ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นประจำเวลาเจ้าตัวรู้สึกอาย พลางส่ายไปส่ายมา คาดว่าคงเขินมากจริงๆ แต่ผมยิ่งมองแล้วมันยิ่งน่ารักมากกว่า และตอนนี้น้องผมมันก็พร้อมรบเต็มที่แล้วด้วย

        “อึก...!”

        “อย่าเกร็งนะครับ” ผมพูดคำเดิมๆ ใส่น้องพรีม แต่ดูเหมือนคราวนี้คนตัวเล็กจะไม่ฟังผมซักนิด หลังจากที่ผมกดน้องชายผมลงไป ซึ่งมันเข้ายากมากๆ จนต้องใช้วาสลีนช่วยชโลมอีกครั้งเพื่อบรรเทาความฝืด น้องพรีมหอบหนักแต่ก็ไม่ได้พูดว่าเจ็บออกมา ได้แต่หลับตาโดยมีน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อยพลางกัดปากของตัวเองแน่น ทำให้มอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปจูบคนตรงหน้าเพื่อให้ช่วยบรรเทาความรู้สึกที่เข้ามาหาคนตัวเล็ก

        ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ผมเป็นคนมอบให้เองกับมือ...

        “จะครางก็ได้นะ...”

        “มะ...ไม่เอา เดี๋ยวพวกพี่ดาวได้ยิน...”

        “อย่าฝืนมากนะครับ เด็กดี”

        “อะ...อื้อ”

        น้องพรีมว่าพลางหลบตาของผม ผมจึงได้ตาจูบซับน้ำตาบนหน้านั่น โดยที่มือของตัวเองก็ช่วยสร้างความรู้สึกให้กลับส่วนกลางของน้องพรีม เพื่อที่จะให้ช่วยทดแทนความรู้สึกเจ็บที่แล่นเข้ามา และมันก็ดูเหมือนจะได้ผล เมื่อคนตัวเล็กเริ่มครางออกมาแม้จะเป็นแค่เสียงเบาๆ ก็ตาม ได้ทีผมเลยถือโอกาสดันน้องชายตัวเองเข้าไปจนสุด ทำเอาน้องพรีมถึงกับสะดุ้งเฮือกน้ำตาก็พานไหลออกมาเรื่อยๆ

        “เจ็บ...พี่พีพรีมเจ็บ ฮือ...”

        “เจ็บแป๊ปเดียวนะครับ”

        ไม่รู้ว่าจะเป็นการเห็นแก่ตัวหรือเปล่าที่พูดแบบนั่น แต่จะให้ผมถอยตอนนี้ก็ไม่ได้แล้ว น้ำตาของน้องพรีมยังคงไหลไม่หยุด โดยมีเสียงสะอื้นเบาๆ เป็นตัวประกอบ ผมจึงกดจูบลงไปบนปากสั่นๆ ของคนตัวเล็กๆ ทั้งๆ ที่น้องชายของผมอย่างคงอยู่ในร่างกายของน้องพรีม อยากขยับจะแย่แล้วครับ เพราะตอนนี้มันปวดหนึบไปหมดสาเหตุก็คงเป็นเพราะการบีบรัดจากช่องทางหลังของน้องพรีมนั่นแหละ

        “อ๊า...”     

        เสียงเล็กๆ นั่นยิ่งทำให้อารมณ์ของผมพลุ่งพล่าน น้องพรีมตัวเริ่มเกร็ง คงเป็นเพราะมือของผมที่เกาะกุมส่วนกลางของเจ้าตัว และมันก็ทำหน้าที่ได้อย่างดี ทำให้ผมต้องหยุดแม้มันจะเป็นการทำให้น้องพรีมรู้สึกไม่ดีก็ตาม แต่ผมอยากจะให้คนตัวเล็กปลดปล่อยมาเพราะจากความรู้สึกด้านหลังมากว่า น้องพรีมหอบถี่ๆ และคงจะทรมานมากที่ผมหยุดการกระทำของตัวเอง ผมดันขาน้องพรีมไปข้างหน้ามากกว่าเดิม จนมันอ้าออกเต็มที่ ผมจึงค่อยๆ ขยับสะโพกของตัวเองช้าๆ

        แต่เสียงของคนตัวเล็กดันขัดขึ้นมาซะก่อน

        “อ๊ะ! พะ...พี่พี พรีม...”

        “ยังเจ็บอยู่เหรอครับ”

        “จะ...เจ็บ”

        ผมหยุดช่วงล่างของตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนจากจับขาน้องพรีมเป็นดึงคนตัวเล็กขึ้นมากอดไว้แน่น ทั้งๆ ที่ร่างกายของเรายังคงเชื่อมกันอยู่ เสียงสะอื้นเบาๆ ของน้องพรีมทำให้ผมต้องคอยลูบหัวคนตรงหน้าเพื่อปลอบประโลม น้องพรีมเองก็กอดผมแน่น โดยใช้ไหล่ผมเป็นที่พิงหัวของตัวเอง ผมจึงกดจมูกลงไปบนคอขาว ปากก็ไล่เม้มไปทั่วจนมันเกิดสี น้องพรีมเองก็เริ่มมีอารมณ์ร่วมแล้ว จึงค่อยๆ กระซิบเสียงเบาที่ข้างหูของผม

        “ขยับก็ได้ พรีมไม่ค่อยเจ็บแล้ว...อ๊า”

        ผมไม่รอช้ารีบขยับสะโพกตัวเองทันที ดูแล้วน้องพรีมเองก็จะรู้สึกเช่นกัน ถึงได้เผลอหลุดร้องออกมา เราสองคนยังคงอยู่ในท่านั่ง แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับผมเท่าไหร่ ผมขยับสะโพกช้าๆ ก่อนจะเริ่มเร็วขึ้นเพราะการตอดจากช่องทางหลังของน้องพรีมมันทำให้ผมทรมานไม่น้อย

        “อ่า...”

        “พะ...พี่พี พรีมรู้สึก...”

        ผมกดย้ำๆ ในบริเวณที่น้องพรีมบอกว่า ‘รู้สึก’ ออกมา มันคงจะเป็นจุดกระเส่าของเจ้าตัว น้องพรีมถอยหน้าออกจากไหล่ผม ดวงตาเยิ้มๆ นั่นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะกดจูบลงไปบนปากเล็ก แต่จูบได้นิดเดียวก็ต้องถอนออก เพราะตอนนี้อยากจะเน้นทางด้านล่างอย่างเดียว

        สะโพกของผมขยับเร็วและแรงขึ้นจนเกิดเสียงเอี๊ยดๆ จากเตียง กลัวเหมือนกันครับว่าพวกไอ้ดาวจะได้ยิน โชคดีที่ห้องของพวกมันอยู่ทางด้านหลัง เสียงแค่นี้อาจจะไม่ไปถึงพวกมันก็ได้ แต่ถึงจะไปถึง ผมก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้วล่ะ ผมปล่อยให้ตัวน้องพรีมนอนราบลงกับเตียงอีกครั้ง แล้วดันขาของคนตัวเล็กขึ้นเพื่อให้ตัวเองทำได้สะดวกกว่า ผมขยับสะโพกอีกครั้ง ซึ่งทำเอาคนตัวเล็กถึงกับสั่นครอนตามแรงของผม น้องพรีมกัดปากแน่นและหายใจแรงๆ อยู่หลายครั้ง จนกระทั้งตัวเองปลดปล่อยออกมาจนเปอะเปื้อนเต็มหน้าท้องของตัวเอง ผมจึงขยับช่วงล่างเร็วขึ้นเพื่อให้ตัวเองเสร็จตามคนตรงหน้า ผมครางครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยของเหลวใส่ไปในตัวของน้องพรีม ซึ่งทำเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้ง แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ได้แต่นอนหอบอยู่แบบนั้น

        ซึ่งมันไม่ต่างอะไรกับผมตอนนี้ซักนิด

        “มะ...ไม่เอาแล้ว พอแล้ว...”

        “...”

        ผมไม่ตอบ ได้แต่หอบพลางมองคนตัวเล็กที่หน้าแดงกล่ำ โดยมีท่อนเนื้อของผมอยู่ในตัว ผมก้มลงเลียน้ำรักบนหน้าท้องของน้องพรีมโดยไม่นึกรังเกียจ ซึ้งทำให้ผมพรีมทำตาโตแล้วม้วนท้องไปมา คงจะเสียวกับสัมผัสของผม ผมขยับสะโพกอีกครั้ง ซึ่งทำเอาน้องพรีมถึงกับพูดออกมาด้วยเสียงกระเส่า

        “พะ...พี่พี...”

        นี่ล่ะ ตัวกระตุ้นอารมณ์ของผมอย่างดีเลย

        “อีกรอบนะครับ...”

        “มะ...อ๊ะ!”

        ผมขยับสะโพกโดยที่ไม่ให้คนตัวเล็กได้ทันตอบ มันขยับได้ง่ายขึ้นอาจเป็นเพราะน้ำรักของผมที่คอยช่วยลดการเสียดสี ตอนนี้มีเพียงเสียงครางของน้องพรีมที่ดังลั่นห้องโดยไม่คิดที่จะกลั้นเก็บอีกต่อไป ทำให้ผมแถบสติหลุดเมื่อฟังเสียงนั่นบ่อยๆ ชอบเสียงของคนตัวเล็กเวลาครางจริงๆ ไหนจะท่าทีที่ตัวเองกำลังเสียวสุดๆ อีก มันทำให้ผมแถบคลั้ง

        “ครางสิครับ...”

        “อ๊ะ...อ๊า...พะ...พี่พี...มัน...”

        “...”

        “เสียว...พรีมเสียว...”

        เพียงคำพูดแค่นั้น ทำให้ผมเร่งเร้าปฏิบัติการของตัวเองโดยไม่คิดที่จะหยุดพัก

        สงสัยคืนนี้คงจะจบลงด้วยอีกรอบ...

และอีก (หลาย)รอบแน่ๆ

 

 

 

TheBuFFalo : จบแล้วจร้า 555+ เขินจัง แต่งไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ มันเลยออกมาดูแข็งๆ ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านนิยายเรื่องนี้เน่อ (ไม่คิดว่าจะมาใกลขนาดนี้ 5555+)

อ่านต่อ >>คลิก<<